El Templo Ecuménico
Nederlandstalige diensten en vieringen
Een krantenartikel uit Trouw
vrijdag 25 februari 2005
De predikant maakt er het beste van, spreekt over gasten die op stretchers ronddobberen en met een Psalm-Acht-gevoel de hemel aanschouwen,’het werk van uw vingers’, ‘schapen en runderen altegader’, klinkt het in de vertaling van 1951. Herlaar is naar het eiland gestuurd door de Stichting E.P.N.S.P.( nu I.P.N.Z.E.), die ook in de Algarve en een aantal Spaanse kustplaatsen Nederlandse diensten laat verzorgen. Maar de Herlaars weten dat op de Playa maar één persoon zorgt dat écht dat alles goed loopt. Dat is sinds jaren Clary de Feyter. Ze woont er met man en jongste zoon en werkt in de toeristenbusiness. Maar in haar vrije tijd is ze voor de kerk verantwoordelijk voor alles, eenpersoonskerkenraad, ouderling, koster, beheerder, vraagbaak. De Feyter, de dominee, hun katholieke collega’s- geen van hen weet waarom hun vorm van pastoraat vrijwel voorbijgaat aan de echte residenten. Was het toch niet om hen begonnen? Maar je ziet ze niet of al te spaarzaam in de kerk. De bezoekers zijn vakantiegangers die voor één, twee weken of wat langer, soms jaar in jaar uit, neerstrijken. Voor de vaste kern overwinteraars lijkt het niet zo te hoeven. Op woensdag ging Herlaar in het ziekenhuis altijd de Nederlandse patiënten langs, meestal twee of drie. Behalve die dag een klein jaar geleden. Wie herinnert het zich nog? Ergens op het eiland raakte een toeristenbus van de weg en kwam een paar meter lager terecht. Veel Nederlanders onder de gewonden. De twee die er het ergst aan toe waren, werden per traumahelikopter afgevoerd. Voor het oog van de anderen raakte de heli een hoogspanningsleiding en stortte neer; geen inzittende die het overleefde. Het stond natuurlijk in de kranten maar is weer door andere rampen verdrongen. Niet voor de Herlaars. Samen werkten ze, de één links de ander rechts, de 24 gewonden in het hospitaaltje af. Voor Herlaar, met zijn tientallen jaren als ziekenhuispredikant, is het geen nieuws dat de meesten niet van zijn kerk zijn of helemaal niet van een kerk, en dat melden ze ook maar meteen. Het goede nieuws noemt hij dat hij toch altijd welkom is, soms ook echt iets kan betekenen. Herlaars laatste dag op Gran Canaria. Zijn preek over Psalm 8 heeft de goden mogen verwurmen. Ineens stralende zon, azuren lucht: het maakt de seniortoerist mooier noch jonger, maar misschien voor even wat gelukkiger.
De God van Nederland
Met acht verse preken vertrokken emeritus predikant Leen Herlaar en zijn vrouw Nelly uit Heemstede tegen Kerstmis naar Gran Canaria. Voor het vierde en laatste jaar mocht hij de Nederlandse kerkdiensten in het Spaanse vakantieoord Playa del Inglés gaan verzorgen. De taak zit er nu op. Collega’s staan te dringen: vliegreis betaald, aantrekkelijk appartementje in Huize ‘Los Dominus’, relaxed, ter liefde Gods en lekker weer. In Templo Ecuménico, bij de Kashba, huren Zweden, Nederlanders en Duitsers, katholiek en protestant, op zondag anderhalf uur tijd, organist inbegrepen. Het verhaal wil dat de arme Spaanse graaf De la Vega Grande midden vorige eeuw met onvoorstelbaar succes zijn dorre land in het zuidoosten van Gran Canaria tot toeristenparadijs wist te maken. Uit dank richtte Don Alejandro niet de zoveelste gokhal, souvenirshop, bar of eettent op, maar een ‘oecumenische tempel’. We zijn dan nog volop in de (na)dagen van Franco-Spanje, waar het met de oecumene sinds Philips II nooit erg was opgeschoten. De Templo Ecuménico is een wonder van harmonie. Op een lelijk, te groot kruisbeeld na, is de ruimte sober; altaar/avondmaalstafel is een ruwe brok rode natuursteen, alsof de kerk nog alles worden mag. Op oudejaarsavond houden de vaste gebruikers er samen een veeltalige vredesdienst. Ds.Herlaar beseft dat zijn 150 kerkgangers een breed palet van het vaderlands protestantisme vormen. Bij nazit in Café de Paris geeft Bart Hartog, vrijgemaakt-gereformeerd uit Bunschoten en directeur van het plaatselijk nieuwsblad, het toe: in zijn kerk thuis preken ze wel steviger. De Canarische zon relativeert de verschillen waarvoor je in het kille noorden elkaars kerken als pesthuizen mijdt. Over de Canarische zon gesproken: bij zijn lichtvoetige preken had Herlaar er ook één over Psalm 8, een loflied op de schepping, op de aarde, op de mens, op alles wat maar aan de azuren hemel staat te stralen. Echt een preek voor mensen van het goede leven, die de gure winter inruilen voor de Canarische geneugten. Maar de weken sinds Kerstmis vergleden; de ene zondag nog natter dan de andere. Die preek moest gevoeglijk blijven liggen. Herlaars afscheidsdienst: buiten is het twaalf graden, regen, wind, in voorraad alleen nog de preek van de azuren hemel.
Met acht verse preken vertrokken emeritus predikant Leen Herlaar en zijn vrouw Nelly uit Heemstede tegen Kerstmis naar Gran Canaria. Voor het vierde en laatste jaar mocht hij de Nederlandse kerkdiensten in het Spaanse vakantieoord Playa del Inglés gaan verzorgen. De taak zit er nu op. Collega’s staan te dringen: vliegreis betaald, aantrekkelijk appartementje in Huize ‘Los Dominus’, relaxed, ter liefde Gods en lekker weer. In Templo Ecuménico, bij de Kashba, huren Zweden, Nederlanders en Duitsers, katholiek en protestant, op zondag anderhalf uur tijd, organist inbegrepen. Het verhaal wil dat de arme Spaanse graaf De la Vega Grande midden vorige eeuw met onvoorstelbaar succes zijn dorre land in het zuidoosten van Gran Canaria tot toeristenparadijs wist te maken. Uit dank richtte Don Alejandro niet de zoveelste gokhal, souvenirshop, bar of eettent op, maar een ‘oecumenische tempel’. We zijn dan nog volop in de (na)dagen van Franco-Spanje, waar het met de oecumene sinds Philips II nooit erg was opgeschoten. De Templo Ecuménico is een wonder van harmonie. Op een lelijk, te groot kruisbeeld na, is de ruimte sober; altaar/avondmaalstafel is een ruwe brok rode natuursteen, alsof de kerk nog alles worden mag. Op oudejaarsavond houden de vaste gebruikers er samen een veeltalige vredesdienst. Ds.Herlaar beseft dat zijn 150 kerkgangers een breed palet van het vaderlands protestantisme vormen. Bij nazit in Café de Paris geeft Bart Hartog, vrijgemaakt-gereformeerd uit Bunschoten en directeur van het plaatselijk nieuwsblad, het toe: in zijn kerk thuis preken ze wel steviger. De Canarische zon relativeert de verschillen waarvoor je in het kille noorden elkaars kerken als pesthuizen mijdt. Over de Canarische zon gesproken: bij zijn lichtvoetige preken had Herlaar er ook één over Psalm 8, een loflied op de schepping, op de aarde, op de mens, op alles wat maar aan de azuren hemel staat te stralen. Echt een preek voor mensen van het goede leven, die de gure winter inruilen voor de Canarische geneugten. Maar de weken sinds Kerstmis vergleden; de ene zondag nog natter dan de andere. Die preek moest gevoeglijk blijven liggen. Herlaars afscheidsdienst: buiten is het twaalf graden, regen, wind, in voorraad alleen nog de preek van de azuren hemel.